De verdwenen marathonloper

Tekst: Jans Jagt
De dag begon nevelig. De ervaring leerde dat het in deze tijd van het jaar dan een mooie dag zou worden. Het was de laatste zondag van mei. De 29e Marathon van Klazienaveen staat op het programma. Een sfeervol internationaal hardloopevenement dat lopers uit alle delen van de wereld naar het voormalige veendorp brengt. Het dorp is trots op haar marathon. Hier worden hardlopers als het ware nog op handen gedragen.

De Kilometervreters
De deelnemers worden getrakteerd op een prachtig panoramisch parcours, langs het mystieke Oosterbos, over de historische trambrug over het nieuwe Prins Willem Alexanderkanaal en over de flanken van de Hondsrug. De naar schatting twintig duizend toeschouwers vormen elk jaar een indrukwekkend decor in het centrum van Klazienaveen. Alle reden voor de 36-jarige Mario van Manen om eens naar Zuidoost-Drenthe te rijden en te proberen de 42 kilometer en 195 meter tot een goed einde te lopen. Mario is lid van de atletiekvereniging De Kilometervreters en had zich zes weken geleden al ingeschreven. Hij was de enige van zijn vereniging. Zijn teamgenoten vonden de afstand naar Klazienaveen te groot. Toch had Mario de afstand van Rotterdam naar Klazienaveen binnen twee uur overbrugd. Vanaf Zwolle leek het alsof hij de autoweg voor zichzelf had, een prachtige rit langs mooie dorpen. Alleen de flarden mist waren af en toe best vervelend.

‘‘Daar blijft het bij, niemand die startnummer 836 miste’’

Sportfeest
Klazienaveen had zich feestelijk uitgedost voor het sportfeest. Met de jeugdloop was al een start gemaakt. Honderden kinderen tussen de zes en twaalf liepen over hetzelfde parcours waar later op die dag ook de Kenianen, Russen, Belgen, Fransen, Tsjechen, Ethiopiërs, Nederlanders en veel Duitsers een fantastische prestatie zouden leveren. Alvorens zijn startnummer op te halen, bekeek Mario de jeugdloop en probeerde een paar kilometers van het parcours in zich op te nemen. Het zag er inderdaad allemaal heel sfeervol uit.
Met zo'n tweehonderd deelnemers behoort de Marathon van Klazienaveen tot één van de kleinste van Nederland. Maar het is tegelijkertijd ook één van de oudste. Rotterdam, Amsterdam en Eindhoven behoren tot dezelfde leeftijdsklasse. Mario wist zijn plaats, want met een persoonlijk record van 3 uur en 12 minuten hoefte hij niet vooraan te staan. Daarvoor staan een aantal atleten met een persoonlijk record van rond de 2.15 uur. Het kan een mooie wedstrijd worden, zowel bij de dames als de heren.

Een lekker gevoel
Na een tweetal aanlooprondjes beginnen de marathonlopers aan de eerste van de vier grote ronden. Langs het parcours duizenden toeschouwers die elke deelnemer aanmoedigen. Een lekker gevoel. Mario voelt zich goed, de eerste grote ronde zit erop. Het weer zit ook mee, geen wind en het zonnetje wil er ook nog niet echt doorkomen. Op de Herenstreek, achteraan het parcours, blijft het daarom hier en daar nevelig. Mario komt ook de tweede ronde goed door, als hij dit tempo kan handhaven zit verbetering van zijn persoonlijk record er dik in. Ook zijn naam wordt genoemd door de speaker. Mario is er best trots op dat hij op de marathon de enige is die in Rotterdam woont. Hij komt in een groepje van vijf lopers terecht, zij lopen op een tijd rond de drie uur. Alle zes lopers worden nog een keer door de speaker genoemd bij het ingaan van de vierde ronde, Mario loopt achteraan. In deze laatste ronde geniet hij van al het moois dat er onderweg is te zien. Deze marathon is uniek, de charme van een kleine marathon is de fantastische sfeer. In het centrum lijkt het wel een dorpsfeest, prachtig om tussen de duizenden toeschouwers door te lopen.
Op de Herenstreek voelt Mario opnieuw de flarden mist om zich heen. De zes hardlopers voelen hoe dansende mistflarden op het groepje afkomen. De nevel gaat aan vijf lopers voorbij, maar grijpt Mario bij de keel. De eerste vijf lopers horen en voelen verder niets maar Mario is uit het groepje verdwenen. De speaker meldt nog dat het groepje van vijf in een mooie tijd van 2.59 en een beetje over de finish komt. Helaas is Mario van Manen daar niet bij. Hij is waarschijnlijk uitgestapt met een blessure. Daar blijft het bij, niemand die startnummer 836 miste.

‘‘Ze stuurde hem met de ogen. Mario zag geen kans weerstand te bieden’’

Een wit wief
Geraldine woonde aan de Herenstreek, aan het marathonparcours. Haar huisje stond zo'n tweehonderd meter van de straat en lag een beetje verscholen in het Oosterbos. Ze liep tegen de vijftig, tenminste dat dacht men in het nabijgelegen boekweitdorp Nieuw-Dordrecht. Zo vaak zagen de dorpsbewoners haar niet. Soms liep ze een beetje schichtig naar de plaatselijke supermarkt. Ze sprak met niemand en ging met niemand om. Kwajongens plaagden haar soms een beetje. Dan mopperde ze wat voor zich uit. “t Is een wit wief. Kom niet te dicht bij haar in de buurt” was een veelgehoorde waarschuwing van ouders. Waarom? Tja, dat wisten de ouders ook niet. Toch zat er een kern van waarheid in. Geraldine was ruim 44 jaar geleden geboren in Rotterdam. Ze had een slechte jeugd gehad, haar vader sloeg haar dikwijls wanneer hij weer dronken was. Haar moeder deed vrolijk mee en Geraldine was verantwoordelijk voor het huishouden. Voor haar was het een opluchting toen een Engelse zeeman verliefd op haar werd. Twee maanden later waren ze getrouwd. Maar ook dit werd geen succes. De zeebonk kwam gewoon niet meer terug van de eerste zeereis. Geraldine bleef nog drie jaar in de havenwoning wonen alvorens de woningen werden afgebroken om plaats te maken voor een havenloods. Zwaar teleurgesteld in het leven ging Geraldine aan het zwerven en kwam onbedoeld in Zuidoost-Drenthe terecht. In Nieuw-Dordrecht vond ze een oude schuur die ze ombouwde tot een bewoonbare schuur. Geraldine was heel goed in staat voor zich zelf te zorgen. Maar ze ontdekte na verloop van tijd een gave waarvan ze nooit vermoedde dat zoiets bestond.

Mistflarden
Bij stevige mistflarden kon Geraldine helemaal opgaan in de nevel. Ze voelde zich licht en maakte dan lange tochten in de omgeving. Ze ging helemaal op in de mistflarden, niemand die haar ooit heeft zien zweven. Deze laatste zondag van mei was weer zo'n dag. Waarschijnlijk een van de laatste, want de mooiste mistflarden waren er altijd in het vroege voorjaar en in de late herfst. Ze zweefde wat rond in de buurt en zag plotseling een groepje hardlopers op de Herenstreek. Dit was haar kans wraak te nemen op mannen. Mannen die haar zoveel verdriet in het leven hadden gedaan. Niemand zou merken wanneer Geraldine de laatste loper in de mist liet oplossen en meenam naar haar schuur. Pas voor haar deur liet ze Mario vallen. Langzaam maar zeker zag Mario de nevel veranderen in een vrouw. Ze stuurde hem met de ogen. Mario zag geen kans weerstand te bieden.

Wat er allemaal in het afgelopen jaar met hem was gebeurd, Mario kon het niet navertellen. Het was of zijn hersenen waren doorgespoeld. Alles was weg. “Je bent hier op één dag na precies een jaar geweest. Morgen mag je weer gaan en staan waar je maar wilt. Morgen is het zondag, de laatste dag in mei.” hoorde hij Geraldine zeggen. Ze had zich mooi gemaakt. Vroeger zal ze een mooie vrouw zijn geweest. “Dit is dus mijn laatste nacht hier? Laat mij morgen aansluiten bij een groep hardlopers zodat ik mijn marathon kan afmaken.” Geraldine ging naast Mario zitten en streek hem over zijn dunne haardos. “Dat beloof ik als je vannacht bij me blijft slapen.” Mario kon niet meer antwoorden, hij zag geen kans weerstand te bieden.
Geraldine zag er gelukkig uit, ze lachte zelfs naar hem toen hij de volgende morgen zijn ogen in haar bed opende. De dag begon nevelig. Geraldine liet Mario gaan, ongemerkt kon de hardloper met nummer 836 zich aansluiten bij een groepje van vijf hardlopers. Klazienaveen had zich feestelijk opgemaakt voor het 30e Drenthe Loopfestijn. In een tijd van 2.59.23 kwam Mario over de finish. Hij had een prachtig persoonlijk record op zijn naam staan. Volgend jaar kwam hij zeker terug!

 


 

Jans Jagt is als pr-functionaris verbonden aan het Drenthe Loopfestijn. In zijn vrije tijd schrijft hij korte verhalen, dit leverde hem de Calami Literatuurprijs 2013 op. Dit verhaal is opgenomen in de bundel 'Gebaande paden'.